حرفه پرستاری، اثرات فوق العاده­ای بر شخصیت فرد پرستار به­جا می­گذارد. پرستار با تقبل کارهای راحت و دشوار یک بیمار، در حقیقت خودخواهی را در وجود خود از بین برده و نوع دوستی را در خویشتن ایجاد می­کند. قبول کردن کارهای مربوط به بیماران، روحیه فروتنی و نرم­خویی را در او افزایش می­دهد و خودبینی را از او دور می‌کند. پرستار بر اساس تعهد و مسئولیتش در برابر بیمار، با او که آمیخته با درد و رنج است، مدارا می­کند و تمام برخوردهای تند مریض را که بخاطر درد است، درک می‌کند.همگی این موارد،راهی است برای خودسازی و دست­یابی به کرامت­های انسانی و رسیدن به قله­های بردباری؛ همان که امیرالمؤمنین علی^{علیه السلام} آن را بسیار مهم می‌شمارد و می­فرماید: «لاعِزَّ کَالْحِلْمِ؛ هیچ عزتی همانند حلم و بردباری نیست.» پس پرستاران با مراقبت از بیماران، خرسندی آنان را فراهم می­کنند و در سایه­ی به دست آوردن رضایت آنان، خشنودی خداوند را برای خویش به ارمغان می­آورند.