تحول فضای دیجیتال به متاورس، مفاهیم سنتی قراردادها از جمله ایجاب و قبول را با چالش‌های نوین مواجه کرده است. این پژوهش با هدف بررسی تطبیقی مفهوم ایجاب و قبول در بستر متاورس، تلاش می‌کند تطور این مفاهیم را در نظام‌های حقوقی ایران و ایالات متحده آمریکا تحلیل کند. روش تحقیق به‌صورت تحلیلی-تطبیقی است و با بهره‌گیری از منابع فقهی، حقوقی و فناوری‌محور، تلاش شده ساختار قراردادهای متاورسی بررسی و ارزیابی شود. در بستر متاورس، آواتارها به‌عنوان نمایندگان دیجیتال اشخاص ایفای نقش می‌کنند و ابزارهای تعاملی مانند چت یا حرکت، ابراز ایجاب و قبول را تسهیل می‌نمایند. یافته‌ها نشان می‌دهد که قراردادهای متاورسی، علی‌رغم تفاوت در ابزار و فضای انعقاد، در اصول اساسی همچنان مبتنی بر اراده طرفین هستند. در نظام حقوقی ایران، بر اراده واقعی و در نظام حقوقی آمریکا بر اراده ظاهری تأکید می‌شود، اما در عمل هر دو سیستم بر ابراز اراده به‌صورت قابل مشاهده متکی‌اند. در ادامه، ابعاد فقهی و حقوقی این موضوع مانند امکان تحقق ایقاع یا عقد، تعیین شخصیت عامل دیجیتال، و نقش قراردادهای هوشمند نیز بررسی شده است. مقاله نتیجه می‌گیرد که برای پذیرش ایجاب و قبول در متاورس باید بازنگری در قالب‌های حقوقی موجود صورت گیرد. در پایان، پیشنهاد می‌شود چارچوبی حقوقی برای پذیرش عاملیت دیجیتال در قراردادها طراحی شود که با اصول داخلی هماهنگ و با استانداردهای بین‌المللی سازگار باشد.