یکی از شروطی که در قباله‌های نکاح وجود دارد، شرط تنصیف دارایی است. با امضای این شرط، زن و شوهر توافق می‌کنند که مرد در زمان طلاق تا نصف دارایی‌هایی را که در زمان زندگی مشترک به دست آورده است، با همسر خود تقسیم کند این شرط که در دفترچه نکاحیه درج شده است، غالباً نه از متن قوانین، بلکه بر اساس احکام و ویژگی کلی شروط، در نظر گرفته شده است. بنابراین هدف از این پژوهش بررسی شرط تنصیف دارایی زوج بعد از انحلال نکاح با مطالعه تطبیقی آن با حقوق انگلستان می باشد که با روش توصیفی – تحلیلی به مطالعه آن پرداخته ایم. نتایج به دست آمده نشان داد که باتوجه به تفاوت های موجود در روابط مالی زوجین در حقوق ایران و انگلستان می توان گفت معادلی برای شرط تنصیف دارایی را نمی توان در نظام حقوقی انگلستان یافت شاید به این دلیل باشد که شرط تنصیف در واقع یک نهاد حمایتی از زوجه در قالب شرط ضمن عقد می باشد، تا در هنگامی که تقاضای طلاق از طرف زوج باشد و این تقاضا نیز ناشی از تخلف زوجه از وظایف زناشویی نباشد، حقوق مالی زوجه تامین شود. در حقوق انگلستان باتوجه به ماهیت نفقه و تفاوت آن با حقوق ایران می توان گفت این نهاد می تواند (برعکس حقوق ایران) حمایت را از زوجه در هنگام طلاق در طول حیات او فراهم آورد، زیرا در بسیاری موارد پرداخت نفقه در طی دوران حیات زوجه ادامه می یابد.