بعد از انقلاب اسلامی ایران، تلاش برای منطبق نمودن قوانین حقوقی و کیفری با ضوابط اسلامی تلاش گسترده ای صورت پذیرفته است خصوصاً در حوزه قوانین جزائی و کیفری اما بواسطه گستردگی کار و پیش زمینه های ذهنی مدونین در مواد قانونی با ابهام تعارض یا نقص روبرو هستیم یکی از این عناوین حقوقی در حوزه حقوق جزایی عنوان محاربه و افساد فی الارض است که از مهم ترین جرائم علیه امنیت ملت که با واکنش کیفری شدیدی در شریعت اسلام همراه است می باشد.جرمی که از فقه اسلام و از آیه ی 33 سوره مائده اقتباس گردیده و قرآن صریحاً مجازات آنرا اعلام می نماید به واسطه ی همین آیه در ماده 183 قانون مجازات اسلامی جرم محاربه و افساد فی الارض پیش بینی گردیده است که در این ماده چنین آمده است:« هر کس برای ایجاد رعب و هراس و سلب آزادی و امنیت مردم دست به اسلحه ببرد محارب و مفسد فی الارض است». این جرم از اقسام حدود می باشد که اسلام آنرا از بزرگترین جرائم می داند و می توان این نکته را از عکس العمل شدید شرع در مقابل مرتکب نتیجه گرفت.لذا در این پژوهش باروش توصیفی تحلیلی برآنیم تا حدود و مولفه های این جرم را در فقه و حقوق بطورکامل توضیح وتفصیل دهیم.