پدیده­ی شوم قاچاق انسان، یکی از تعرضات علیه آزادی اشخاص است که عموماً همراه با اجبار مادی، عملی، یا روانی اشخاص است. که متاسفانه با توجه به نقش شبکه­های قاچاقچیان انسان و سود کلان حاصل از این جرم باعث رشد روزافزون آن در سالهای اخیر شده است؛ و همین مساله باعث شده که این جرم در قوانین کشورها داخل گردد. شاید بتوان گفت که بعد از جرم قتل عمد، مهمترین جرم علیه اشخاص، جرم آدم­ربایی و قاچاق انسان است. این جرایم علاوه بر اینکه آزادی تن اشخاص را سلب می­کند در اغلب مواقع صدمات بدنی (ضرب، جرح، قتل) و صدمات حیثیتی (ریختن آبرو، شرف و هتک ناموس) بر پیکر افراد وارد می­کند. آنچه در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفته است، تبیین حکم فقهی قاچاق انسان در شریعت مقدس اسلام است و توجه به این مطلب که حکم  فقهی و حقوقی این جرم، تعزیری و از احکام ثانویه و از مصادیق محاربه و افساد فی الارض است و تعیین محدوده­ی آن با توجه به مصالح اجتماعی بر عهده­ی قاضی است که باید مجازات مناسبی را برای آن در نظر گیرد.