جعاله نهاد حقوقی است که در آن جاعل ملتزم به پرداخت اجرتی به عامل، در قبال انجام عملی میشود.
هنگامی که عامل، عمل را به پایان میرساند، معمولاً انتظار دریافت اجرت دارد و قواعد و اصول حقوقی نیز
ایجاب میکند که اجرت تعیین شده از سوی جاعل، به او پرداخت گردد. البته به استثناء موردی که نیت
عامل در دریافت اجرت یاشرایط جعاله به گونهای باشد که عالم حقوق، او را مستحق دریافت اجرت نداند.
به همین جهت حقوقدانان نیت عامل در عدم دریافت اجرت از جاعل را تبرع عامل نسبت به او دانسته اند.
در جعاله به جز عامل افراد دیگری نیز وجود دارند که ممکن است ن یتشان مبتنی بر تبرع باشد. ازجمله جاعل
و اشخاص ثالث. در این مقاله که مبتنی بر روش استدلالی فقهی حقوقی است سعی خواهد شد که با استفاده از منابع فقهی و قانونی به فروض مختلف تبرع در جعاله پاسخ دهیم که نهایت ا این نتیجه به دست می آید؛ در صورت انجام گرفتن موضوع جعاله، عامل مستحق اجرت است و نیت جاعل در تبرع نسبت به پرداخت اجرت به عامل هیچگونه تاثیری در تعلق مال الجعاله )جُعل( به عامل ندارد مگر اینکه عامل خود قصد تبرع داشته و یا بدون درخواست جاعل از او، موضوع جعاله را انجام داده باشد که در این صورت نیز عامل
مستحق اجرت نیست.